چونکه می دانست احمد لایق ست
بندگی را بی نهایت عاشق ست
انتخابش کرد و بخشیدش وجود
غیر ذات ذی وجودش کس نبود
رمز بعثت را که می داند جز او
جبرئیل آموخت او را مو به مو
ای رسولِ اکرمِ والامقام
ای رسالت بعدِ تو حسنِ ختام
ای تمنای دل هر مبتلا
راحتِ جانِ تمامِ انبیا
ای تمامِ زخم ها را التیام
السلام ، ای خود مقدم بر سلام
باز ابروی تو زخمم را شکافت
غیر سهم عاشقی چیزی نیافت
در تمنای وصالت روز و شب
گرچه شد عاشق ولیکن جان به لب
صد سلام و صد هزاران برگ گل
بر محمد حضرت ختمی رسل .

شعر از زینب پوررحمتی

دیدم ز تو نقشی به سر و پای وجودم

محو رخ خود می شوم از مردم چشمت

از بس که به دور از تو در آیینه سرودم

یک لحظه نشد بی تو بخواهم که بمانم

حیف است بگویم که چه ها بی تو کشیدم

رفتار من از تابش خندیدنت آری

مشکوک به دیوانه شده از تو شنیدم

هر شب به سرم می زند از غصه بمیرم

یاد تو ولی مایه تسکین و امیدم

در می زنم آنقدر رقیبان که بدانند

با عشق به این مرتبه عشق رسیدم

این پنجره بسته به روی همه کس را

عمری به سوی گوشه چشم تو گشودم

گفتم به وصیت که به قبرم بنویسند :

ای کاش که از زمره یاران تو بودم

تقدیم به عشاق غمت یوسف زهرا ( عج)

این لحظه ناب و همه بود و نبودم

شعر از “زینب پوررحمتی”

شعر از زینب پوررحمتی

نگران فردایت نباش

از گندمزار من و تو

مشتی کاه میماند برای بادها… 

                        نیما یوشیج

شعر از نادر ابراهیمی

آسمان فرصت پرواز بلنديست

ولي ؛

قصه اين است …….

               چه اندازه كبوتر باشي!!!!!

منبع:http://taranome1baran.blogfa.com/category/15

دوش در حلقه ی ما قصه ی مستان تو بود

سخن از معجزه ی حضرت سلطان تو بود

سخن از فاجعه و هجمه ی طوفان بلا

پای پر آبله و کودک عطشان تو بود

دشت لبریز شکوه زنی آشفته ولی

سخن از رایحه ی زلف پریشان تو بود

آنقدر تسنه ی معنا که همه آینه ها

مات و مبهوت نگاه و لب خندان تو بود

به شب حادثه دلدادگی و سرمستی

نه فلک در عجب از خنده ی یاران تو بود

باز در مجلس ما صحبت ناب ملکوت

نغمه ی عشق که رندانه به فرمان تو بود

به جز این دم به فنا رفته همه عمر “فنا”

ای خوش آن دل که همه عمر پریشان تو بود .

شعر از: زینب پوررحمتی