طه

غزل از گنبدت بر دامنم ریخت
دو بیتی از پر پیراهنم ریخت
چنان آتش به زیر خاک خسته
توسل جان تازه بر تنم ریخت
شکوفا شد قلم بر صفحه دل
عنایاتی به طبع روشنم ریخت
نمیدانم چه آمد بر سر دل
به یکباره تمام من منم ریخت
چو سر بر صحن و ایوان تو بردم
خدا داند غم جان کندنم ریخت
خوشا بر سختی قبر و قیامت
که حب روی تو از روغنم ریخت
به پیشانی زدی مهر ولایت
پس آنگه مردم و جان از تنم ریخت
چو دیدم بر ضریحت نقش انگور
به یک آن مستی از می خوردنم ریخت
“فنا” را مست و نا پرهیز کرده
دگر حس قرار و ماندنم ریخت .

شعر از زینب پوررحمتی